MINERVA – Dead For A Lifetime

       Stołeczny kwartet Minerva dotychczas znałem tylko z nazwy. Właściwie nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ stylistycznie to nie do końca moje rejony i gdyby nie operatywność ich menagera, zapewne nadal pozostawałabym w nieświadomości istnienia tegoż zespołu. Poza tym grupa wydawniczo nie imponuje szczególnym dorobkiem i jak dotąd raczej stawiała na promocję swojej twórczości podczas koncertów. Czy z skutecznie!? Ciężko mi się odnieść, ponieważ nigdy nie miałem okazji sprawdzić, zaś z pewnością uczynię to zachęcony zawartością debiutanckiego albumu „Dead For A Lifetime”, który właśnie kręci się w moim odtwarzaczu. Przede wszystkim, aby sprawdzić jak zespół wyjdzie w konfrontacji z brutalnymi realiami akustycznymi polskich klubów, a jeśli ta sztuka powiedzie się im, to będę uczestnikiem naprawdę zacnej uczty.
      „Dead For A Lifetime” to ni mniej, ni więcej tylko dwanaście kompozycji, które powinny znaleźć uznanie zarówno wśród miłośników solidnego, metalowego łojenia, jak również trafić w gust amatorów bardzo mocnego rocka. Już po pierwszym przesłuchaniu całości wyraźnie czuć, że zespół ma doskonale opanowany warsztat, do tego głowy pełne pomysłów, mnóstwo serca i zapału do grania oraz z racji młodego wieku, stety lub niestety szeroki wachlarz inspiracji. Tak, w kwestii kwalifikacji poszczególnych muzyków nie mam żadnych obiekcji. Kunszt instrumentalny słychać ewidentnie zwłaszcza, że struktury każdego kawałka są całkiem zdrowo pokręcone, więc trudno byłoby okiełznać je bez odpowiednich umiejętności technicznych. Tutaj nie da się oszukać ani też zakamuflować wielu godzin spędzonych na próbach. Z dobrym wyszkoleniem, świetnie koresponduje talent kompozytorski oraz własna inwencja. Utwory, choć tęgo rozbudowane, są równocześnie bardzo dojrzałe, poukładane, harmonijne i wyważone. Daleko im do prostackich, naprędce i nonszalancko skleconych „szlagierów”, jakimi niejednokrotnie próbują nas zainteresować młodzi wykonawcy. Słuchając „Dead For A Lifetime” czuję się, jakbym obcował z dokonaniami starych wyjadaczy. Na szczęście jeszcze nie rutyniarzy, gdyż czuć tę specyficzną młodzieńczą świeżość, żywiołowość oraz dzikość. Minerva choć nie tworzy muzyki wybitnie oryginalnej, zręcznie wymyka się standardom, stara się maksymalnie urozmaicić swoje piosenki, przy czym cały czas dba o to, aby były one zrozumiałe i ujmujące w odbiorze, niejednokrotnie nawet przebojowe. Natomiast zachowuje w tym wszystkim odpowiedni umiar, nie przekracza cienkiej graniczy tandety, podtrzymując godziwą dawkę drapieżności i ciężaru. Nawet jeśli zagalopuje się chwilami ze swoimi chwytliwymi, trywialnymi melodiami, to szybko równoważy je przygniatającym groove metalem, ociężałym, ale porywającym southern rockiem albo dynamicznym, wściekłym hard core’em. Nie da się ukryć oczywiście rzeczonych inspiracji, na szczęście w pozytywnym tego słowa znaczeniu, bowiem trudno posądzić zespół Minerva o jakieś impertynenckie czy nachalne czerpanie garściami z dorobku innych grup. Owszem, słychać na tej płycie silne wpływy takich tuzów jak Machine Head, Pantera, Down, Slipknot, Black Label Society, Trivium, czasami im muzyka ociera się nastrojem o twórczość Fear Factory, Danzig czy Type O Negative, jednak nie widzę w tym absolutnie nic zdrożnego. Wzorce zacne, korzystają z nich setki, może nawet tysiące innych wykonawców, zatem dlaczego nie mogłaby tego robić Minerva, której amerykańska nuta sprawia tyle radości, a kreowanie jej na swój sposób przychodzi muzykom z taką łatwością. Panowie czują przepięknie jej klimat, zdaję się, że doskonale wiedzą, o co w tym wszystkim chodzi i przede wszystkim swoje robią solidnie. Nie są jeszcze wirtuozami i geniuszami, jednak jak na debiutancki materiał zdali egzamin celująco. Z pewnością niejednego z Was zaabsorbują na dłuższej swoją wybuchową mieszanką, wcale nie tak przewidywalną, jakby wydawać się mogło na pierwszy rzut oka.

Dodane: December 4th 2011
Recenzent: GRZEGORZ FIJAŁKOWSKI
OCENA:
Link: www.myspace.com/minervapl
Odsłon: 1214
Język: