STILLBORN – Los Asesinos del Sur

      Los tak chciał, że miałem niewątpliwą wielką przyjemność obcować z najnowszym dziełem Stillborn na długo przed premiera płyty. I jestem wdzięczny temu… Losu. Zdecydowanie wolę słuchać niż pisać o muzyce, jednak nie mogę nie podzielić się tymi paroma zdaniami na temat tej świetnej płyty. Nowy album Stillborn zaskoczył mnie nieco. Baaardzo bardzo pozytywnie. Nie, że spodziewałem się chałtury, bo to raczej wykluczone, ale spodziewałem się materiału bardziej podobnego do poprzednich wydawnictw tejże grupy morderców. Świetnie brzmi ten materiał. Bardzo „nie po polsku”, staromodnie, analogowo, brudno i mocno! Jakoś udało się nagrać intensywny album z death metalem, który nie brzmi plastikowo a wręcz nachalnie naturalnie. Nowa płyta zatytułowana jest„Los Asesinos del Sur” (czytaj: Mordercy z Południa) i brzmi to nieco biograficznie. Co więcej mam wrażenie, że jest to płyta dla muzyków pod wieloma względami bardzo osobista. Każdy jej aspekt jest również bardzo przemyślany, dopracowany i nie ma tu miejsca na choćby cień przypadku. Ta płyta jest jak obraz, na którym artysta złożył już swój podpis i który właśnie trafił do galerii. Ze wszech miar obraz dobry, w którym są ukryte niedopowiedzenia. Celowe niedomówienia, przenośnie i symbolika ukryte w dźwiękach, oprawie graficznej, tekstach (przynajmniej w tych fragmentach, które mi dane było poznać). Z tej płyty bije dojrzałość, świadomość i konsekwencja. Słuchając „Los Asesinos…” nie wiem w zasadzie, czy można nazwać Stillborn zespołem czysto deathmetalowym. Dlaczego? Bo, gdyż, ponieważ „Los Asesinos del Sur” zawiera sporo pierwiastków z innych podgatunków. Tych brutalniejszych rzecz jasna. Więc jak nazwać to, co gra Stillborn? W sumie po chuj nazywać. Bluźnierczy metal wystarczy. Ale nie jest to bluźnierstwo barbarzyńskie, takie bezmyślne, puste, takie stricte młodzieńcze i pionierskie, jakie było w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia. To jest świadome, przemyślane brutalne bluźnierstwo przeciw lukrowanej wizji świata, przeciw „świętym” banałom serwowanym każdego dnia przez większe i mniejsze autorytety współczesnego świata. To bluźnierstwo merytorycznie przygotowane. Merytorycznie i taktycznie. Ten album zdaje się zionąć cuchnącą świadomością tego jak ten świat jest obrzydliwie popierdolony i co tak naprawdę dzieje się dookoła. Dajmy na to taki „Hymn of Destruction” apokaliptycznie uświadamia nas, że nie możemy mieć złudzeń. Świat nie zmierza ku doskonałości a do (samo-) unicestwieniu. I mamy doskonały moment, aby taki hymn odśpiewać. Stillborn to robi. Kapitalny utwór ze zmianami tempa, do których w sumie Stillborn nas przyzwyczaił, z melodyjnym riffem w środku i rozdzierającą krótką solówką. „Hymn…”, mój faworyt na płycie, poprzedzony jest drobnym akcentem „Overture 966”, który spełnia rolę intro oczywiście. Dźwięk alarmu zwiastującego nalot bądź inwazję jednoznacznie określa jak mamy odbierać tę „chwalebną” datę. Cóż to za data 966? Chyba każdy, kto uczył się historii, zna ją. Dla jednych jest to początek właściwego (cokolwiek to znaczy) państwa polskiego dla innych jest to moment, w którym „sprzedana” została wolność i stłamszona prawda. Sprzedana w zamian za kłamstwa, które trwają do dziś i rozkwitły tak, iż wyplenić ich już się nie da. Choć może „mała” zagłada by pomogła… „Diamonds of the Last Woter” utwór., szybki, dynamiczny, a jednocześnie bardzo wyrazisty. Nie ma tu tego schematu, w który popada wiele zespołów: na 3 napierdalamy a na cztery na chwilę zwalniamy a później znów napierdol. O nie, nie, nie! To wychodzi naturalnie jakby powstało spontanicznie, ale jednocześnie zostało poukładane w odpowiedni sposób. Nie jestem pewien czy właściwie odczytałem znaczenie tego utworu i czy odnosi się on do arystotelesowskiej ekonomicznej teorii paradoksu wody i diamentów, ale takie odniosłem wrażenie. Z tym, że znów jest to śmiech świadomego mordercy, który kpi z tego, że kiedy wyschnie ostatnia kropla drogocennej wody, to pozostaną tak pożądane obecnie diamenty, które wtedy będą już jednak zupełnie bezwartościowe… Nadzieja umiera po raz kolejny. Kolejny strzał w potylicę życiu jako takiemu.
       Cholera, ależ się rozpisałem… w zasadzie mógłbym tak rozgryzać każdy utwór, ale nie mogę wam tego zrobić. To zbyt łatwe by było. Sami musicie sięgnąć po tę kapitalną muzykę.
       Bardzo death/thrashowy album wyszedł mordercom z południa. Brzmi tak jakby zmiksować (nie skopiować!!!) stare albumy Kreatora, Sarcofago, Autopsy, Vulcano, Sepultury i dodać do tego ciekawe naturalne, analogowe brzmienie jednak osadzone w obecnych realiach studyjnych możliwości. W sumie odniesienie w tytule nasuwa mi jeszcze jeden wniosek. Ta płyta ma bardzo dużo wspólnego z południowoamerykańską sceną. Ten sam duszny, nieuchronny klimat destrukcji. Ostatnio coś takiego przytrafiło mi się, gdy słuchałem Force of Darkness „Darkness Revelation”. Ten sam klimat. Ten sam eklektyzm muzyczny! Płyta zawiera wiele smaczków, zagrań, riffów i mówiąc językiem ulicy mnóstwo ciekawych patentów, których analizy czysto technicznej nie podejmuję się. Nie jestem z wykształcenia muzykiem i łatwo mógłbym zrobić z siebie idiotę. Z punktu słyszenia słuchacza wygląda to już znacznie lepiej. A jest, o czym opowiadać, choć rzecz jasna najlepiej słuchać!.
       Całości dopełnia świetna oprawa graficzna. Grafiki młodego tarnowskiego artysty Kamila Kukli wespół z layoutem wykonanym przez Atamana Tolovego, tworzą moim zdaniem mały przewodnik, świetnie ułożoną układankę, dzięki której, jak przy rozwiązywaniu zagadki kryminalnej wiele się wyjaśnia, kiedy słuchasz, czytasz i oglądasz oprawę graficzną. Mamy grafiki zdolnego artysty trochę chyba inspirowanego Zdzisławem Beksińskim i dużo "atamanowego" brudu, celowego „niechlujstwa”. Wielki plus. W zalewie cyfrowych lepszych i gorszych dzieł, kiedy wszyscy chcą być artystami i płodzą na potęgę, takie cacko jest cenne. Co do zespołu, nie będę chwalił każdego z muzyków z osobna, ale Panowie – berety z głów! Odwaliliście kawał dobrej roboty. Musicie być dumni z tej płyty, bo czuć w niej pot, krew, zapach siarki, prochu i trupów. Słowem same delicje! Hahahaha…
       Stillborn tym albumem morduje wszelkie złudzenia, nadzieje, pozytywne emocje. A jednak paradoksalnie daje to siłę, jaką ma tylko zawodowy morderca. On zabija. A z każdym istnieniem wzrasta jego siła. Ta płyta zdecydowanie nie jest przyjemna. Nie jest gładka i wypolerowana. I… kurwa mać ma to wszystko, za co pokochałem metal lata temu! Pełna rekomendacja!

Dodane: August 3rd 2011
Recenzent: MARCKUS
OCENA:
Link: www.stillborn.pl
Odsłon: 1612
Język: