DEMONIC SLAUGHTER – Revelations Of Death

      Ponieważ właściwie od początku swojej działalności Demonic Slaughter jest dla mnie swoistym czarnym koniem rodzimego metalowego podziemia, to siłą rzeczy wieści o każdym kolejnym wydawnictwie zespołu wywołują u mnie niekłamaną ekscytację. Zatem nie inaczej było w przypadku trzeciego w dorobku grupy albumu „Revelations Of Death”, który prawdę mówiąc okazał się być jednym z niewielu materiałów, na jakie w utęsknieniem wyczekiwałem od momentu, kiedy pojawiły pierwsze elektryzujące zwiastuny o jego nagrywaniu. W kwestii samego fenomenu zespołu, możecie się ze mną zgodzić lub nie, co akurat nieszczególnie mnie też obchodzi, bo dopóki będzie on nagrywał tak systematycznie kolejne płyty, tak konsekwentnie rozwijał własny, niezaprzeczenie osobliwy styl, będę mocno obstawał przy swoim, dodatkowo przy każdej okazji głosząc peany ku chwale nietuzinkowego unholy trinity. Obok Kriegsmaschine i Cultes Des Ghoules to bezwzględnie lubelski Demon według mnie jest najbardziej wiarygodnym, kreatywnym i w dupie mającym wszystko aktem, parającym się szeroko rozumianym infernalnym metalem o wyjątkowo niezależnym, undergroundowym usposobieniu.
      Najnowsza publikacja przynosi nam dziewięć niepokornych, obskurnych i na swój chory sposób, wynaturzonych hymnów, których po raz kolejny w przypadku Demonic Slaughter nie da się jednoznacznie sklasyfikować i zamknąć w konkretnych gatunkowych ramach. Muszę również zaakcentować, że określenie „hymn” wcale nie padło przypadkowo w kontekście charakteru rzeczonych kompozycji, gdyż rzeczywiście w decydującej większości repertuaru mają one wszelakie znamiona tej formy muzycznej. Szczególnie w odniesieniu do ogólnie panującej tutaj podniosłej, niesamowicie niepokojącej, wręcz przeszywającej dreszczem aury. Zresztą niemalże patetyczna natura utworów jest dość znamiennym elementem w przekroju dokonań tej hordy, z każdym następnym wydawnictwem jest coraz bardziej odczuwalna, chociaż jednocześnie nie zatraca ona praktycznie nic ze swoich kapitalnych metalowych struktur. Ten unikalny mezalians póki co jest największym atutem Demonic Slaughter, ponieważ pod każdym innym względem zespół proponuje raczej sprawdzone rozwiązania, preferując stosunkowo proste środki w meritum warsztatowym, odtwórczym czy realizacyjnym. Generalnie jak zawsze muzycy nie popisują się wymyślnymi instrumentalnymi partiami, zdecydowanie hołdując zrozumiałym, nośnym i dobitnym gitarowym riffom oraz nieskomplikowanej, stosunkowo motorycznej, może momentami nawet nazbyt rutynowej, lecz reprezentatywnej dla swojego stylu patentach sekcji rytmicznej, zwłaszcza w grze perkusisty. Jednak to, co w wykonaniu setek innych zespołów mogłoby wywołać dosyć negatywne odczucia, ba, nawet odstręczyć czy dosłownie zniechęcić, w przypadku Demonic Slaughter zwyczajnie wzbudza respekt i uznanie. Dlaczego!? Z bardzo prozaicznego powodu!!! Muzyka ta, chociaż na pozór prosta, daleka jest od pospolitości i sztampy, trudno ją z kimkolwiek na pierwszy ogień porównać, brzmi świeżo, przekonująco, uczciwie, posiada swój wspomniany rozpoznawalny klimat, z czasem hipnotyzuje i finalnie uzależnia. Podobają mi się mielące na death metalową modłę gitary, riffy mają w sobie mnóstwo brudu i gruzu, mimo że nie są jakoś wyjątkowo miażdżące, do stutonowego walca także im daleko. Weźmy za przykład taki „Remains” czy „Chant of the Graves”, gdzie bez zbędnej nawałnicy i zgęszczania mamy fragmentami gitarową miazgę, zwyczajnie rozpierdalające przemiały, których nie powstydziłyby się najlepsze szwedzkie załogi. Zespół ewidentnie ma swój indywidualny sposób na death metal, dzięki czemu od razu wiadomo, z kim mamy doczynienie, jednak jego elementy to tylko połowiczna składowa muzyki lubelskiego tercetu. Drugim bardzo mocnym komponentem tej materii jest black metal – katastroficzny, dekadencki, ponury, cmentarny i chwilami kurewsko obłędny, ale tu znowu Demonic Slaughter nie bazuje na standardach. Momentami improwizuje, buduje specyficzną atmosferę, szarpie emocjami, czasami jest nieco chaotyczny, a chwilami przekornie wzorcowy lub niebezpiecznie chwytliwy, jak chociażby w dużym fragmencie „Prayer Of Accursed” czy całym „Communion Of Dissolution”. Spokojnie, spokojnie - ta przebojowość może być interpretowana tylko i wyłącznie w pozytywnym sensie, zwłaszcza, że to jeszcze nie koniec atrakcji. Otóż okazuje się, zresztą nie po raz pierwszy i zapewne nie ostatni, choć tego nie wie nikt, iż muzycy DS. potrafią odstawić swoje instrumenty i przy użyciu magii, wyobraźni oraz cudów techniki sprokurować takie utwory, które urywają klimatem nogi przy samym zakończeniu kręgosłupa. Posłuchajcie koniecznie „Funeral”, „Towards The Unseen” czy zamykającego „When The Low, Heavy Sky”, aby zdroworozsądkowo przyznać rację, że najnowszy album Morbid Angel wcale nie jest kontrowersyjny. Nie wspomnę już o thrash metalowych akcentach, genialnych jak zawsze partiach wokalnych, tym razem solidnej produkcji, oprawie graficznej w klimatach cmentarnego horroru klasy „B”, mocnych tekstach i pewnie jeszcze kilku smaczkach, które odkryję za jakiś czas. Pomimo tego galimatiasu, jaki może jawić się po przeczytaniu moich refleksji, „Revelations Of Death” jest cholernie spójnym, zrównoważonym i przyswajalnym materiałem, godnym wyjątkowej uwagi i potwierdzającym starą, jedynie słuszną maksymę - underground forever!!!! Ten album jest wybitnym przykładem tego, jak wiele dobrej muzyki powstaje w jego odmętach i jak wielkim potencjałem twórczym dysponują jego animatorzy, a przede wszystkim posiadają największy atrybut muzyki metalowej (i nie tylko) – autentyzm, którego niestety coraz mniej uświadczycie wśród zespołów oficjalnej sceny. Pierdolić dywagacje, sprawdźcie „Revelations Of Death” – niech Wam otworzy oczy i opęta bez końca!!!

www.myspace.com/demonicslaughter

Dodane: July 29th 2011
Recenzent: GRZEGORZ FIJAŁKOWSKI
OCENA:
Link: www.hellthrasher-distribution6.home.pl
Odsłon: 1598
Język: