SPHERE – Homo Hereticus

       Nie powiem, aby wydany kilka lat temu debiutancki album warszawskiego Sphere w jakiś szczególny sposób mnie sponiewierał czy na dłużej utkwił w mojej pamięci. Owszem, solidnym rzemiosłem wykazał się wtedy zespół, jednak materiał ten naprawdę niczym szczególnym nie wyróżniał się na death metalowym poletku. Ot, kolejna płyta z zawartością nieznacznie powyżej przeciętnej krajowej i chyba nie jestem zbytnio odosobniony w swoich odczuciach, ponieważ jak czas pokazał, sam zespół furory znacznej nie zrobił dzięki „Damned Souls Rituals”. Natomiast, kiedy otrzymałem próbki nowego materiału, coś mi szeptało, że tym razem będzie o wiele lepiej i kiedy już dotarła do mnie nieoficjalna wersja „Homo Hereticus” z pełną odpowiedzialnością mogę powiedzieć – rzeczywiście jest dobrze.
      Nie, nie, nie padłem na kolana, nie wyrzekłem się rodziny, nie rzuciłem pracy i nie wpadłem w wir maniackiego obsłuchiwania dwunastu nowych kompozycji Sphere, więc bałwochwalczych pokłonów bił nie będę oraz poematów również na cześć „Homo Hereticus” nie napiszę. Aż tak rewelacyjnie to nie będzie, za to uczciwie zarekomenduję ten materiał, jako jeden z ciekawszych, które w ostatnim czasie do mnie dotarły, nie tylko z krajowego podwórka. Zespół okrzepł warsztatowo, dojrzał kompozytorsko i przede wszystkim bardziej sprecyzował swoją muzyczną drogę, chociaż nadal nie brakuje na niej pojawiających się z nikąd zakrętów. Jednak tym razem maja one zdecydowanie pozytywny oraz dosadny wydźwięk. Materiał jest skalkulowany, bardzo precyzyjny, dosadny, skutecznie punktujący, jednocześnie wcale nie tak matematyczny, jakby wydawać się mogło przy pierwszym kontakcie. Nie brakuje tutaj samorzutnego dynamizmu czy jak nadmieniłem zaskakujących zwrotów akcji, aczkolwiek daleko też Sphere do karkołomnego, nieprzystępnego grania. Death metal w wykonaniu warszawskiego kwintetu mimo wszystko jest stosunkowo prosty, bezpośredni, utrzymany w stosunkowo szybkim tempie i wystarczająco brutalny, aby skopać dupsko, poobijać pysk i rozczochrać pióropusze. Powiedziałbym repertuar motorycznie idealnie przygotowany pod kątem koncertowego rozpierdolu. Wszystko na tej płycie ładnie gada, jest selektywne, klarowne, a zarazem niepozbawione mocy, solidnego pierdolnięcia i co istotne, nie śmierdzi plastikiem na kilometr i nie została ukierunkowana na bezkształtną soniczną nawałnicę. Podoba mi się sprawność, błyskotliwość, melodyjność i feeling, z jaką Sphere sprokurowało swoje nowe numery, przez co są one nadzwyczaj rozpoznawalne, powiedziałbym nawet w pewien sposób przebojowe. Na „Homo Hereticus” nikt nie wymyślił prochu, nie zaskoczył wyjątkowością, ponieważ cała płyta oparta została na niezwykle sprawdzonych wzorcach i standardach, gdzie starły się w jednym miejscu różne szkoły grania, natomiast mimo większego braku oryginalności album tchnie świeżością. Materiał przelatuje błyskawicznie, jak niepozorne, zdradzieckie tornado, wpada nie wiadomo skąd, sieje zniszczenie i skutkuje sporymi stratami. Przy czym zarówno skutki, jak i forma na długo pozostają w pamięci, co z pewnością nie przypadnie do gustu konserwatywnym death metalowym ultras, dla których Sphere może wydać się nazbyt lajtowy lub nowoczesny. Niemniej takie kawałki jak „Third Scent Carcass”, „Sadistfucktion”, tytułowy „Homo Hereticus” czy „War” robią naprawdę zajebiste zniszczenie. Zainspirowane szwedzkim death metalem z domieszką wyspiarskiego death/grindu spod znaku Napalm Death czy Terrorizer, fragmentami nasuwające skojarzenia na zindustrializowane metalowe łojenie rodem z Fear Factory czy Meathook Seed czy pokrętne wyczyny Pestilence, to chyba wystarczająca charakterystyka mieszanki wybuchowej made in Sphere. Nie brakuje również miejscami znamiennego amerykańskiego walca, takiego w chuj rasowego mielenia, które niemalże miażdży mosznę. Pomimo pozornego rozgardiaszu, nawarstwienia oraz stylistycznej różnorodności pomysłów, całość w swoich strukturach jest bardzo spójna oraz wyrazista, bo jak podkreśliłem, kompozytorski progres Sphere to wzór godny naśladowania. I jeszcze jeden mocny akcent na tej płycie, mianowicie partie wokalne Analrippera – wyrobił się nam i pokombinował chłopina, przez co mamy piękne uzupełnienie dla sprawnie katującego nas instrumentarium. Tutaj powinienem niechybnie pokusić się o bardziej detaliczną analizę „Homo Hereticus”, ale nie będę pozbawiał Was do końca przyjemności oczekiwania na oficjalne wydanie albumu. Oby nastąpiło to jak najszybciej.

Dodane: May 27th 2011
Recenzent: GRZEGORZ FIJAŁKOWSKI
OCENA:
Link: http://myspace.com/sphereband
Odsłon: 1587
Język: