Załoga niemalże, jak za starych dobrych czasów, więc nie mogłem sobie pozwolić na absencję, zwłaszcza, że Panda ostatnimi laty nie rozpieszcza koncertową aktywnością. Praktycznie w ostatniej chwili nastąpiło jeszcze przetasowanie składu, który pierwotnie zapowiadał się z udziałem CENTURION i BLADE OF TERROR. Niestety z różnych powodów obydwie ekipy odwołały swój udział, natomiast ich miejsce zajął nieznany mi wcześniej NAMMOTH z miasta Ełk. Za całe zamieszanie odpowiedzialny był stołeczny GORTAL, a pikanterii całej imprezie miały dodać występy tercetu erotycznego Lucifers.

      Praktycznie bez poślizgu ruszyła maszyna, a jako pierwszy na scenie zameldował się wspomniany NAMMOTH. Młodociany skład, pełen entuzjazmu, pokaźnych umiejętności, ale przede wszystkim pomysłu na granie, sprawił chyba wszystkim zebranym miłą niespodziankę. Wprawdzie mankamenty obycia scenicznego oraz zapewne lekka trema, spowodowały, ze ich w ich występie zabrakło koncertowej rozpierduchy, niemniej muzyka wybornie obroniła się sama. Brutalny, techniczny, przez co też urozmaicony death metal z wieloma black`owymi naleciałościami, znakomicie odegrany oraz pomysłowo zaaranżowany wchodził bez zapitki. Sporo dzieje się w ich twórczości i choć de facto brakuje jeszcze w tych poczynaniach płynności, spójności stylistycznej, lecz zdecydowanie wyróżniają się mimo wszystko z szarego tłumu. Ciekawostką w NAMMOTH było wystawienie do składu dwóch basistów, którzy mając dobrze opanowany warsztat nadają muzyce zespołu potężnej głębi, rasowego przytłaczającego dołu. Na uwagę zasługują również gitarzyści oraz jeszcze nieoszlifowany, ale mocny w gardle wokalista. Warto baczniej przyjrzeć się postępom tego zespołu, wspierać go, bo zasługują na uznanie i udowodnili to swoim setem.
      GORTAL znawcom rodzimej blastologii przedstawiać nie trzeba. Zespół to już renomowany, rozpoznawalny i coraz lepiej radzący sobie w trakcie wojennych batalii, zwłaszcza na deskach stołecznej Progresji, gdzie koncertuje stosunkowo często. I powiem więcej, z występu na występ rozpierdalają mnie coraz bardziej. Pewność siebie, zdecydowanie, dobra chemia w zespole, bezpośredni kontakt z publicznością to elementy pozamuzyczne, które dodatkowo potęgują moc ich występów. Ponadto konkretna rozpierducha wizualna, gdyż GORTAL nie oszczędza się na scenie i pokazuje w bardzo widowiskowy sposób, na czym polega koncert death metalowy. A sama muzyka!? Wiadomo, nie dla mięczaków!!! Jest kurewsko brutalnie, ciężko, szybko, gdzieś z tą charakterystyczną przyduchą Vital Remains czy wczesnego Morbid Angel. Posypały się sprawdzone, pełne bluźnierstwa koncertowe szlagiery „Obscene Nazarene”, “Black Purest Desecration”, „Forgotten Writing”, „Pereversity Rites”, „Deathamation” i „Blastphemy”. Jako uzupełnienie poszedł całkowicie premierowy utwór “Die Fuckin Christ” (oj, idzie na lepsze w muzyce zespołu) oraz cover VR „I am God”. Ofiara spełniona, tak trzymać!!!

      PANDEMONIUM widziałem mniej więcej rok temu i choć nie było w tym winy zespołu, wolałbym wymazać ten koncert z pamięci. Czułem, że tym razem będzie zdecydowanie lepiej!!! I nie myliłem się absolutnie, gdyż Panda wyszła na scenę głodna grania i w bardzo dobrej formie, tak więc w przypadku starych wyjadaczy cóż więcej brakować może do udanego rytuału. Rozpoczęli ceremonię od „Dingir Xul”, jakby od niechcenia i spokojnie, aby po chwili uderzyć nieśmiertelnym „Unholy Existence” z gościnnym udziałem stołecznego hulaki, imć Paffki. No i jak ma się taki hymn w zestawie, to ja od razu wymiękam, a jak się okazuje nie tylko na mnie ten kawałek działa rozbrajająco. Później dwa bardzo udane ciosy z ostatniej płyty, czyli „Hellspawn” i „Frost”, mroczne, zgniłe i na swój sposób chwytliwe. Dalej trochę historii, chociaż niezbyt odległej w postaci „Memories”, „Whispered in The Dark”, „Ningishida”, „Gate Etemmi”. A na finał, jeden z moich ulubionych utworów w całym dorobku Pandy „Hypnotic Dimension”. Fantastyczny występ, jak za starych dobrych czasów i wprawdzie skład nie ten sam, co w dniach największej chwały, to specyfika i moc koncertowych wyczynów PANDEMONIUM prawie niezmienna. Szacunek Panowie!!!
      ARMAGEDON miałem okazję zobaczyć w tym roku już wcześniej dwa razy na żywo, gdzie zarówno w Olsztynie na Metal Blow Fest, jak i w Krakowie na Doomsday X Tour, zostałem wręcz rozpierdolony ich występami. Jako pewnie jeden z nielicznych fanów tego wieczoru, może nawet jedyny, wiedziałem, czego rzeczywiście mogę oczekiwać po kwidzyńskiej załodze. A ten fakt sprawiał, że jeszcze bardziej oczekiwałem na ich popis. ARMAGEDON na koncertowe potyczki, w odróżnieniu od składu studyjnego, póki, co wychodzi w czteroosobowym składzie – Slavo, Krizz, SooLoo i Adam. Zresztą, od zawsze ARMAGEDON był kwartetem, więc nikogo jakby nie dziwi ten fakt. „Natural Born Killers” chciałoby się powiedzieć, po już po brawurowo wykonanym na otwarcie „Death Then Nothing”, lecz chyba dopiero „Dead Code” i „Betrayed” jasno nam uświadamiają fakt, że nie będzie żadnych pierdolonych żartów. Miazga!!! Krótka retrospekcja – „Inside The Soul” – kompletne zniszczenie. Ci, co jeszcze żyją, dostają kolejno “Enemy”, “Bed Of Thorns” i „Emptiness Beyond Believe”. Kurwa, nie jest dobrze. Brzmienie, światła, dym i sceniczna bestia w osobie Sławka, który anonsuje kolejne salwy. Krizz robi robotę za dwóch, Adam punktuje precyzyjnie, aż gnaty trzeszczą i dzielnie wspomaga go Sooloo. Moc!!! „Death Liberates” – ekstaza!!! “Blanket Of Silence”, potem “Seeing Is Believing”, “Father Of Oblivion” i na zakończenie “F… End”. Ooo, żesz kurwa mać…!!! Chwila oddechu, jeszcze raz “Inside The Soul”. ARMAGEDON pokazał klasę, misterium z najwyższej półki, esencję death metalowego koncertu!!! Och, diabli w piekle spierdalali po kątach!!! Nowy skład, trochę inny image, jednak siłą rażenia muzyki ARMAGEDON na żywo, jeszcze większa, niż kilkanaście lat temu. Właściwie w ogóle nie widać tej kilkunastoletniej przerwy w działalności zespołu. Wtedy z racji wieku oraz innego sposobu reagowania na muzykę, konsumowałem ich występy pod samą sceną, okupując to wieloma siniakami. I nie ukrywam, że gdyby nie kamera i tym razem wylądowałbym w młynie. OK., odbiję sobie wkrótce, bo jak widać dużo dzieje się w kraju nad Wisłą.

      No i warto jeszcze wspomnieć o „popisach sióstr lucyferjanek”, które męskiej części, chociaż niekoniecznie tylko męskiej, umilały czas eksponowaniem swoich wdzięków na scenie, pomiędzy występami poszczególnych zespołów. Pierwszorzędnie przygotowane układy cieszyły oko oraz gromadziły pod sceną największą publikę tego wieczoru, bardzo zresztą żywiołowo reagującą. Trochę ognia, trochę perwersji, okraszonej odpowiednią muzyką, a wszystko ze smakiem podane w trzech odsłonach. Poziom adrenaliny tego wieczoru został uzupełniony po same zawory.


Relację z koncertu na wyłączność serwisu PSYCHO MAGAZINE przygotował Grzegorz Fijałkowski.
Więcej filmów video na: http://pl.youtube.com/rosenstahl3x6

Prawa autorskie © przez Psychozine - Serwis muzyczny, Death, Black, Thrash, Doom, Gothic, Heavy Metal nad more... Ciechanów / POLAND - (533 odsłon)