Zaczęło się jak zwykle. Spotkało się dwóch kolesi, pochlali (tfu!) i postanowili razem pograć i ... zaczęły się schody. Na koncie mają dwa wydawnictwa i różne zdanie na temat przyszłości kapeli. Ciekawe co z tego wyjdzie? O wszystkim opowiadają Satagiah i Sorg czyli cały skład Wolftribe.


Hells! Zanim przejdziemy do kultowego i nieśmiertelnego pytania o początki Wolftribe powiedz
co nowego piszczy w zespole, bo na stronie jakoś słabo z newsami?

Satagiah: HAIL! Na stronie słabo z newsami ponieważ brak czasu zabija naszą twórczość. Niby zainwestowaliśmy w nowy sprzęt, nagłośnienie, sprzęt do nagrań, a jednak wszystko stoi
                                                                i przykrywa się kurzem.
                                                                Sorg: Witam.

No to teraz to o czym wspomniałem na początku. Przedstawcie historię Wolftribe.

Sorg: Nic ciekawego… spotkaliśmy się na imprezie w akademiku, postanowiliśmy „coś” zacząć tworzyć, no i tak (przy wielu litrach alkoholu) powstały pierwsze utwory. Demko nagraliśmy w akademiku, później zaczęły się schody, bo Satagiah olał studia, a że mieszkamy dość daleko to ciężko było cokolwiek nagrać. Materiał na longplay’a męczyliśmy chyba dwa lata… Teraz jest jeszcze gorzej, bo trzeba zapierdalać do roboty, a jeszcze studia nie skończone, więc czasu brak.
Satagiah: Dokładnie...

Na świecie istnieje już jeden Wolftribe (a konkretnie w Niemczech). Czy bierzecie pod uwagę ewentualną zmianę nazwy?

Satagiah: Aktualnie mamy to w dupie... i nie planujemy żadnej zmiany.
Sorg: Jest jeszcze utwór Vader’a o takim tytule… co z tego, ta nazwa nam odpowiada.

Co zainspirowało Was do sięgnięcia po instrumenty, jakie zespoły wpłynęły na to, że postanowiliście „śpiewać” dla Szatana?

Satagiah: Osobiście z muzyką miałem do czynienia od dziecka i jakiekolwiek specjalne sięganie po instrumenty nie miało miejsca. Wszystko wyszło naturalnie z potrzeby tworzenia ekstremalnej muzyki.
Sorg: Co mnie zainspirowało do sięgnięcia po instrument?? Kurwa nie wiem tak jakoś wyszło. I wcale nie postanowiłem śpiewać (a raczej grać) dla Szatana, tylko dla siebie. Jeśli chodzi o kapele, które mnie inspirowały, to na początku były to Nirvana czy Dżem, później troszkę mocniejsze brzmienia – Metallica, Iron Maiden itp., w końcu wpadły mi w ręce płytki Immortal, Darkthrone, Burzum, Satyricon i spodobało mi się „czarcie” granie. Inspiracji do pisania muzyki staram się jednak szukać nie tylko w Black metalu. Bardzo podobają mi się rzeczy niekonwencjonalne, np. projekty w stylu Kreuzweg Ost czy Pazuzu.

Dlaczego właśnie ten rodzaj metalu a nie np. Death Metal? Co takiego jest w Black Metalu, że właśnie tę drogę ekspresji wybraliście? Czy w związku z tym prezentujecie jakąś konkretną postawę, kroczycie świadomie obraną ścieżką?

Sorg: Ale chodzi ci o muzykę czy o światopogląd? Black metal po prostu mi się podoba, tzn. lubię to grać czy pisać. Akurat mroczne riffy jakoś łatwo mi przychodzą. Dlaczego nie death metal? Bo brakuje mi techniki. A jeśli chodzi o światopogląd – jebie mnie to. Obrałem własną drogę, która jest najbardziej zbliżona chyba do scjentologii. Do tego jestem egoistą i narcyzem. Z ideologią Black metalu łączy mnie przede wszystkim odrzucenie Boga (i całej wiary).
Satagiah: Gramy BM z powodów ideologicznych. Przez własny indywidualizm, negację wszelkiej wiary i obrzydzenie do ludzkości, upadającej moralności i całego syfu, który nas otacza. To świadomie wybrana ścieżka, którą podążamy.

Wasz image oraz teksty nie pozostawiają zbyt wiele miejsca na dowolność interpretacji. Skąd ta nienawiść. Może jakieś molestowanko w ministranckich czasach lub inne traumatyczne przeżycie - hehehe?

Sorg: Ministrantem nigdy nie byłem. Nie mam żadnych złych wspomnień związanych z kościołem (no bo przecież za bajtla byłem wierzący – nie pozostawiono mi wyboru). A nienawiść bierze się ze znajomości historii. Chrześcijanie zabijali naszych pradziadów, bo ci nie chcieli przyjąć ich wiary. O tym piszę w moich tekstach. Jeśli już miąłbym w coś wierzyć, to wolałbym w słowiańskich bogów, a nie żydowskiego, ale niestety zostali oni zapomniani. Nie pozostało nawet wiele zapisków z tamtych czasów, dzięki którym można by tę wiarę odtworzyć. Oczywiście neguję każdą religię (gdyż opierają się one na wierze, a ja toleruję tylko dowody), ale do chrześcijan czuję szczególną nienawiść właśnie przez to, że najeżdżali nasze ziemie, zabijali naszych przodków i zniszczyli naszą religię.
Satagiah: A nie wystarczy się rozejrzeć dookoła by odpowiedzieć sobie na pytanie „skąd ta nienawiść?”?

Co sądzicie o symfonicznej odmianie Czarnej Sztuki? Ma to według Was związek z Black Metalem czy jest jego zmiękczeniem, karykaturą?

Sorg: Kwestia gustu – brzmi to całkiem ciekawie (polecam np. Hecate Enthroned), ale ja nie chcę żadnych klawiszy czy fletów w mojej muzyce. Staramy się budować podobny klimat przy użyciu wyłącznie gitar. Jest to osiągalne, wystarczy posłuchać Dark Funeral.

Co sądzicie o scenie NSBM? Zdaje się, że ma ona w Polsce dość mocną reprezentację?

Sorg: A no ma. Muzykę grają podobną, jednak poglądy nazistów są dla mnie nieco dziwne. Może i mają rację, ale w większości nie potrafią tego jakoś logicznie argumentować.

Zaczęliście w 2005 r. czyli wcale nie tak dawno a przez zespół przewinęło się kilku muzyków. Jak aktualnie wygląda line-up Wolftribe i czym były spowodowane zmiany?

Sorg: Jakich tam kilku… Cały czas gramy we dwóch. Na demku bas nagrał nam Zahriel(?) – raz go tylko widziałem.
Satagiah: Był jeszcze Nazgrim, który skomponował 4 symfoniczne kawałki. Aktualnie znalezienie jakichkolwiek odpowiadających nam ludzi do stworzenia pełnego składu jest nieziemsko ciężkie, a znalezienie czasu na próby to już totalny rozpierdol.

Czy Wasze pseudonimy mają jakieś specjalne znaczenie? Są powiązane z wykonywaną muzyką lub życiową filozofią. A może po prostu wojowniczo się prezentują i pod tym kątem były przyjmowane?

Sorg: Sorg znaczy żałoba w języku norweskim. Norwegia fascynuje mnie od dawna, nie tylko dlatego, że jest kolebką BM. Określenie to chyba do mnie pasuje, gdyż przeważnie mam „grobowy” nastrój (tylko żeby ktoś nie pomyślał że jestem Emo).
Satagiah: Satagiah to po prostu stworzony przez siebie oryginalny pseudonim. Grunt, że jest niepowtarzalny.

Nie macie garowego a partie tego instrumentu na potrzeby nagrań programujecie. Czy to świadomy wybór czy zwykła proza życia czyli brak odpowiedniego fizycznego?

Sorg: Kiedyś to byśmy wiele dali za dobrego, żywego garowego. Ale teraz mi już tak nie zależy, przyzwyczaiłem się. Może i tak jest lepiej.
Satagiah: Z czasem doświadczenie ukazało nam, że garowi są jak dinozaury dlatego też teraz zostajemy przy sztucznej, ulepszanej z czasem perce.

Jakie warunki muszą spełniać potencjalni ochotnicy do gry w Waszej hordzie?

Sorg: A czy nam jeszcze kogoś potrzeba? To nie jest kurwa Idol żeby casting robić. Zobaczymy jak się losy potoczą.

Satagiah: 90- 60-90 ;)

Jak już ustaliliśmy istniejecie 4 lata. Na koncie macie dwa wydawnictwa. Nowsze „Pura Odium” to rzetelny kawał czarciej muzyki, który zasadniczo różni się od demo pod każdym względem. Wasz komentarz w temacie poproszę.

Sorg: Większe doświadczenie, więcej pracy, lepszy sprzęt, zaangażowanie osób trzecich – doświadczonych fachowców od brzmienia, masteringu itp. Demko prawie całe robiliśmy sami.
Satagiah: Chęć rozwoju. Satanic Dementia pozostawiała wiele do życzenia dlatego też postanowiliśmy się bardziej przyłożyć i ulepszyć to i owo. Poza tym mieliśmy pewne koncepcje, które zostały zawarte na tym wydawnictwie [m.in. wstawki symfoniczne].

Podczas robienia recenzji „Pura Odium” pozwoliłem sobie na krytykę zastosowania interludiów na tym wydawnictwie ale nie znałem zamysłu jaki Wam towarzyszył. Czy możecie przedstawić koncepcję takiego posunięcia?

Sorg: Ja myślałem jedynie o intro i outro. Stanęło na czterech wstawkach. Moim zdaniem całkiem dobrze się to prezentuje jako całość. Intro jest zajebiste. Później masz parę mocnych kawałków, a następnie krótka przerwa od tego napierdalania. Można chwilę odpocząć i dalej rzeź. Jak już wcześniej wspomniałem jakiś symfoniczny BM nie jest dla mnie, ale takie symfoniczne wstawki podkreślają mocne brzmienie właściwych utworów.
Satagiah: Od czasu nagrywania tej płyty do teraz ... stwierdziłem, że wstawki mogły by być krótsze.

Czy z perspektywy czasu jesteście w pełni zadowoleni z tego materiału czy zrobilibyście coś inaczej?

Sorg: W „Mortifera Liberation” poszedłem na łatwiznę, mogłem się lepiej postarać i jakiś ciekawszy riff wymyśleć. Poza tym wszystko jest dobrze, bardzo dobrze i zajebiście. „Final extermination” i „I am hate” to nawet lepiej, ale nie umiem odpowiedniego słowa znaleźć.
Satagiah: Zawsze można by zrobić coś lepiej, niemniej jednak kawałki „I am hate” i „Origination...” wydają mi się ścieżką, którą chciałbym podążać. Aranżacja i riffy są dobrze dobrane i występuje duża różnorodność temp.

Jak doszło do wydania tego matexa przez „Radiation Noise Prod.”?

Sorg: Się gra się ma :)
Satagiah: Mieliśmy na stronie info, że szukamy wydawcy i po jakimś czasie takowy sam się odezwał. Zaproponował dogodne warunki i takim sposobem po pewnym czasie ukazały się płyty i koszulki.

Był jakiś odzew na ten krążek? Jak przyjęli go maniacy?

Sorg: A czy to ważne? Ja tam nie wiem, spytaj się tych co go posłuchali. Mi się podoba. Zaprezentowałem to paru znajomym, i generalnie im też się podoba. Jedynie moja mama nie chciała tego słuchać hehehe.

Jak wygląda Wasza aktywność koncertowa? Gracie w ogóle jakieś sztuki czy jesteście z tych zespołów, które programowo nie prezentują się na żywo? A może braki kadrowe skutecznie Wam to uniemożliwiają?

Sorg: Kurwa chłopie… my nie mamy czasu siąść nad nowym materiałem (przynajmniej ja), a ty mi o koncertach gadasz. Braki kadrowe – oczywiście, to podstawowy problem, ale dałoby się coś z tym zrobić. Gdyby tylko było więcej czasu…

Czy myślicie już o nowym materiale? Czego ewentualnie należy się po nim spodziewać? W jakim kierunku podążycie?

Sorg: Ja bym to widział podobnie jak do tej pory. Moje ciężkie dołujące riffy wzbogacone o techniczne wstawki Satagiah’a. Dołożyłbym więcej zmian tępa i jakieś takie bardziej marszowe momenty. Rewolucji raczej nie będzie (o ile w ogóle się kapela nie posypie).
Satagiah: A ja uważam nieco inaczej. Kapela się nie posypie, a kolejny materiał na pewno będzie prezentował się lepiej brzmieniowo, kompozycyjnie i naturalnie. Perkusja zostanie sporo ożywiona, a całość zabrzmi mocniej. Oczekujemy niezłego pierdolnięcia.

Powoli kończymy. Możecie wymienić kapele lub płyty, które w ostatnim czasie Wami wstrząsnęły?

Sorg: Mną ostatnio potężnie wstrząsnęła płytka chodnikowa (nawet kilka), jak mnie pokonała grawitacja. Ostatnio jakoś nie mam głowy do szukania nowych płyt czy kapel. Jedynie w robocie radia słucham, czasem coś fajnego puszczą, ale ja tam nie znam tych artystów tzw. „pop”.
Satagiah: Zależy jak rozumieć „ostatni czas”, niemniej jednak zawsze chętnie słucham Massemorda, Mgły, Belphegora i... Megadethu.

Jak w ogóle oceniacie kondycję Black Metalu i jak na tym tle wypada nasz kraj?

Sorg: Chyba dobrze. Scena BM w Polsce jest dość potężna, no i cały czas lokalnie coś się dzieje, jakieś koncerciki. Ja już za stary jestem żeby za tym wszystkim nadążać. Kiedyś bardziej się orientowałem.
Satagiah: Polska scena zawsze była mocna... i to nie tylko black metalowa.

Szczęśliwie dobrnęliśmy do końca. Dzięki za odpowiedzi i życzę wytrwałości w służbie u Czarnego Władcy. Ostatnie bluźnierstwa tradycyjnie należą do Was.

Sorg: Dzięki również. Z tym czarnym władcą to trochę zjebana sprawa, bo ktoś może sobie teraz pomyśleć, że my dla Obamy pracujemy ;p. HAIL!
Satagiah: HAIL!

Skład:
Satagiah - Vocals, Guitar, Drum Programming
Sorg - Vocals, Guitar
Dyskografia:
Satanic Dementia - 2006
Pura Odium – 2007

Kontakt:
www.myspace.com/wolftribe666
www.wolftribe.metal.pl
Satagiah – satagiah@o2.pl
Sorg – sorg@poczta.onet.eu


Wywiad na wyłączność PSYCHO MAGAZINE przeprowadził Robin.

Prawa autorskie © przez Psychozine - Serwis muzyczny, Death, Black, Thrash, Doom, Gothic, Heavy Metal nad more... Ciechanów / POLAND - (110 odsłon)