Początkowo było małe zamieszanie z datą oraz lokalizacją koncertu, ale skoro wszystko dobrze się skończyło, nie omieszkałem zobaczyć w akcji kilku młodych i obiecujących załóg z naszego podwórka. Oczywiście frekwencja na takich imprezach otarła się o granice przyzwoitości, choć wiele wskazywało na to, że oprócz stałych bywalców Progresji przyszli również Ci, którzy rzeczywiście byli zorientowani w temacie i nie trafili na imprezę przypadkowo.

      Niestety zgodnie z własną tradycją nie dojechałem na czas i już drugi raz w tym roku pozbawiłem się przyjemności obejrzenia grupy NEYRA w warunkach bojowych, a to właśnie oni tego dnia otwierali koncertowe zmagania objazdowego festiwalu. To młody i ponoć obiecujący kwintet, promujący akurat swoje najnowsze dzieło "Self Made Torment" wydane sumptem amerykańskiej Poveglia Records, ale jak widać póki, co nie mogę potwierdzić ich koncertowych możliwości w jakikolwiek sposób. No nic, do trzech razy sztuka….

      Jako drugi zainstalował się płocki kwintet THE THORN, który zaprezentował przede wszystkim materiał z najnowszego krążka "Hermitage Of Non - Devine". Panowie proponują stosunkowo strawną mieszankę melodyjnego thrash/death metalu, chociaż jak dla mnie nie jest to nic odkrywczego i powalającego na kolana. Ot, sprawne granie na przyzwoitym poziomie. Niestety tego dnia byli wyjątkowo bez formy, przez co cały set THE THORN przeszedł bez większego echa. Widziałem ich koncert na tegorocznym S`thrash`ydle i przez chwilę nawet zastanawiałem się czy to na pewno ten sam zespół. Statycznie, bez entuzjazmu oraz należytego wykopu, jakby coś im na wątrobie leżało. Chyba nie będą dumni z tego występu.

      Po THE THORN szybko i sprawnie opanował scenę warszawski GORTAL, pierwszy tego dania zespół, który mocno chciałem sprawdzić na polu bitwy. Po przesłuchaniu najnowszego wydawnictwa w postaci albumu "Blastphemous Sindecade" wydanego przez Pagan Rec. byłem bardzo optymistycznie nastawiony na ich koncert. I pomijając przeciwności natury martwej w postaci nagłośnienia, przyznam, że jak na małą scenę w Progresji panowie dali sobie radę bez większego trudu. Kilka hymnów z pogranicza death metalowej nawałnicy z black metalową polewką sprawdziło się podczas bitwy. GORTAL powinien już niedługo na stałe zagościć obok takich rzeźników młodszego pokolenia jak AZARATH, STILLBORN czy INFERNAL WAR, tym bardziej, że stażem, dorobkiem, a i doświadczeniem nie odbiegają zbytnio od wspomnianych hord. Sprawnie i siarczyście, ale oczywiście publiczność domagająca się tradycyjnie "napierdalania" jakoś niemrawo reagowała na poczynania zespołu, czego ni w huj nie kumam….GORTAL wyrzucił z siebie m.in. "Obscene Nazarene", "Black Purest Desecration", "Perversity Rites"… Na dokładkę dwa covery uznanego zespołu pieśni i tańca PYORRHOEA, bo jak wiadomo koligacje rzecz święta…. Na basie gościnnie A.D.Gore z CENTURION/ PYORRHOEA, który niechybnie powinien zostać pełnoprawnym członkiem GORTAL.

      SALTUS to w pewnych kręgach uznana załoga, dodatkowo medialnie ostatnio dająca mocno znać o sobie, zwłaszcza za sprawą odwoływanych koncertów z powodów rzekomo nacjonalistycznych treści, jakie zespół propaguje. No cóż, może ja jestem niedouczony, niezbyt inteligentny lub najzwyczajniej głuchy, bo w polskojęzycznych tekstach SALTUSA nie doszukałem się jak dotychczas żadnych tego typu przesłanek. Natomiast muszę przyznać, że warszawiacy w dobrym stylu panują na scenie ze swoim pagan black metalowym rzemiosłem mocno wzbogaconym solidnymi death metalowymi partiami. Tym ciekawym konglomeratem dźwięków zjednali sobie bardzo szybko publiczność i był to najbardziej owacyjnie przyjęty zespół tego wieczoru. Posypały się hity ogólnie znane gawiedzi, jak chociażby "Perunie Prowadź", "Na Drodze Ku Wojnie" czy też "Blask Chwały Orlej". Czytelny w przekazie wokal Sagatha, sceniczne doświadczenie Mortifiera nabyte dodatkowo w HATE, bardzo przyzwoita gra Impa za garami to tylko niektóre atuty scenicznego oblicza SALTUSA. A jest ich naprawdę więcej i zapewne to powoduje również, że zespół coraz częściej koncertuje poza granicami Polski. Ogólnie żywiołowy, interesujący występ, zarówno dla oka, jak i dla ucha, więc SALTUS spokojnie opuszczał plac boju na tarczy….Slava!!!

      Warszawski VEDONIST to sprawca całego zamieszania pod nazwą Reversed Decalogue Tour, które miało za zadanie pokazać koncertowe oblicze m.in. nowego wydawnictwa tej grupy, co zowie się "The World Of Reversed Decalogue". I chociaż nie przepadam za takimi technicznymi popisami pod sztandarem ostrego, połamanego thrash/death metalu, muszę przyznać, że na wojnie materiał sprawdza się doskonale, siejąc śmierć na prawo i lewo. Na pewno największym atutem zespołu jest młodzieńczy entuzjazm, z jakim VEDONIST wychodzi na scenę, dzięki czemu cały ich set nabiera autentyczności oraz dostarcza niezapomnianych wizualnych wrażeń. Drugim bardzo ważnym, o ile nie najważniejszym elementem twórczości VEDONIST jest bardzo dobra technika gry na instrumentach wszystkich muzyków, co przy tych stosunkowo skomplikowanych wywijasach i zakrętasach ma niebagatelne znaczenie. A ponadto ciekawe uniformy, mnóstwo ruchu na scenie, ciągłe próby nawiązania kontaktu z ludźmi, gościnny występ wokalisty AL SIRAT. Tak jak wspomniałem wcześniej, dokonania VEDONIST nie leżą w moich górnych rejestrach przyswajalności, niemniej polecam wszystkim miłośnikom solidnego, technicznego łojenia kolejne koncerty zespołu. Naprawdę warto zobaczyć ich w akcji, jak również spokojnie zapoznać się w domowym zaciszu z najnowszą płytą.
      Jako gość specjalny i gwiazda tej trasy występował zespół AL SIRAT. Jeden z tych zespołów, które mimo wielu lat grania, niewielkiego, ale solidnego dorobku wydawniczego oraz imponującej liczby zagranych koncertów nie może wybić się z natłoku wszelkiej maści metalowych grajków. I nawet nie próbuję wnikać, dlaczego, zwłaszcza po takim koncercie, jaki zagrali tego wieczoru w Progresji, ponieważ przekracza to możliwości mojej percepcji. Dość długo kazali na siebie czekać, rozstawiając własne bębny i nie tylko, co okazało się dobrym rozwiązaniem i miało pozytywne przełożenie na brzmienie zespołu podczas koncertu. Niestety, na parkiecie pozostało już nie wiele osób, chociaż Ci, co zostali bawili się wyśmienicie. A było, przy czym, bo AL SIRAT zaserwował zajebistą dawkę amerykańskiego thrash metalu z mocnym progresywnym zacięciem i rockowym brudem. Nienaganny technicznie warsztat, energetyczny i wysokooktanowy repertuar, charyzmatyczna postawa całego zespołu….Tak, taki występ musi zrobić wrażenie i właśnie takie zespoły jak AL SIRAT powinno promować się ze wszystkich sił i nie szczędzić pieniędzy. Chciałbym kiedyś zobaczyć ich na jednym koncercie np. z ALASTOR, ACID DRINKERS i BLACK RIVER…, bo to byłoby zajebiste misterium na pełnym gazie. Panowie wydawcy, zamiast pompować kasę w wątpliwej jakości zagraniczne gwiazdy, poszperajcie na własnym podwórku, bo takich perełek jak ostrołęcki AL SIRAT mamy w Polsce więcej.

      Impreza udana, potrzebna i pożyteczna , bez większych niedociągnięć czy wpadek, uświadamiająca też fakt, że drugoligowe krajowe zespoły mają jeszcze sporo do przekazania i pokazania. Oczywiście przy okazji podziękowania dla Progresji za możliwość przygotowania fotovideo reportażu.


Relację z koncertu i filmowy dokument na wyłączność serwisu PSYCHO MAGAZINE przygotował Grzegorz Fijałkowski.
Więcej filmów video na http://pl.youtube.com/rosenstahl3x6